İki Çocuk, Bir Yurt: Gurbetin Sancıları ve Çaresizlik

O kişinin başında şiddetli bir iz vardı. Çetin savaşların başına bir şarapnel parçası batmış; sol göz küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini kaybetmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu yitirmiş. İsmi Nasır’dı. Savaşta dertli izler almış mültecilerin şifa gören Danimarka tesisinde birkaç ay tedavi alıyor. Sağ eli sınırlı hareket ediyor, el sıkışırken sol kolunu kullandı.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Gözümle gördüm oğlu Rahman’ı okula bırakıp alırken buldum. Bazı günler avucuma birçok kalem, silgi, cetvel bırakıyordu. Rahman’ın okuldan sonra eve malzemeleri başkalarının ihtiyacı bekleniyordu sınıfın yanına bırakıyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Her çocuğun farklı bir hikayesi mevcuttu. Bazıları savaşın etkisini şiddetle yüzleşememiş aile ortamlarından geliyordu. Sık sık kavga ediyorlardı. Günlerimiz “Yapmayın sakın!” söylemekle kekemelikle.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

Rahman başlangıç seviyesine hazırlık sınıfına girmişti. Eğitim sırasında ile aile ortamında uyum güçlüğü.

Okul uzmanı çabalar başarısız kaldı. Okul yöneticileri, durumu değerlendirmek için oğlunun ailesini okula çağırmayı kararlaştırdı.

Bütün aile tamamı bir arada geldiler. Hepsi birden aynı birlikte kalıyorlar. Büyük aile toplantı salonuna girişte, Rahman ayağa kalktı, “İşte öğretmen” dedi koşarak dedesinin ellerini öpmeye ilk kez başladı.

Soğuk havalarda ben, birkaç kat giymiştim. Dede terlikle geldi. Ceketin altına giydiği beyaz renkli kıyafetini ayak bileklerine kadar düzenlenmiş giydi. Anne ve ninesi ve annesi kapalıydı. Eğitimdeki durumunu ifade etmeye başladığımızda, o çocuk çok rahatsız oldu. Hıçkıra hıçkıra başladı. O çocuk psikolojisi derinliklerdeki sır kavramaya çalışıyorduk.

Baba, oğlu bazı zamanlar evden, polis tarafından bulundu söyledi Anne ise açıklayarak “Hâlâ gözleri haklı şekilde yatarken gece saatlerinde işemeye!” söyledi. Rahman utanç içinde odayı terk etmek istedi. Sorunu fazla uzatmadık.

Toplantıda ailelerin de destekleriyle Rahman’ın birkaç danışmana yapılmasına karar verildi. Eğitim kurumları saatlerinde oğlu ile özel ilgilenme ve işbirliği görevi görev verildi.

Sonraki günlerde o çocuk koridorda koşarken, kapıya çarptı. Bir şey olmadı ama canı yandı, uzun uzun üzüldü. Rahman’ı teselli etmek için kucağını tutarak okul götürdüm. Onun önüne beyaz renkli bir kalemler koydum. Raftan aldım, bir kitap aldı okuma görünümü görünmeksizin uzaktan Rahman’ı sessizce> gözlemledim. Rahman, renkli kalemlerle bir karalarken bana unutmuş kendi dünyasında konuşuyordu. Sonra kağıt alırken bana bıraktı.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. Çocuklar Çok yorgun, dinlenmek istiyor, ne yazık ki gitmek istemiyor. Arkadaşları onu küçük görüyor!” dedi. Yaz tatilinden sonra yeni bir okulda görev aldım. O çocuk gözden kaçırdım.

Yürürken Nasır ile karşılaştım. Bana tanıdı, “Hoca!” diyerek elini sarmaya çalıştı. O çocuk sordum, yüzü bulutlandı; bana söylemedi. Rahman daha sonra gelişen çeşitli Suç olaylarına karışarak polis kayıtlarına geçmiş. Ailesinden ayrı tutulup sorunlu çocukların bakıldığı bir koruma yurduna gömülmüş. Bütün çabalarımıza karşılık Rahman’ı elinden alınmamış olduk.